En tibi norma poli, & diva: libramina molis,

Computus en Jovis ; & quas, dum primordia rerum

Pangeret, omniparens leges violare creator

Noluit, atque-operum qua: fundamenta loc_.rit.

Intima panduntur victi penetralia ca:li,

Nec latet extremos qu_e vis circumrotat orbes.

Sol solio residens ad se jubet omnia prono

Tendere descensu, nec recto tramite currus

Sidereos patitur vastum per inane moveri ;

Sed rapit immotis, se centro, singula gyris.

Jam patet horrificis qua: sit via flexa cometis ; _

Jam non miramur barbati pha:nomena astri.

Discimus hinc tandem qua causa argentea Phcebe

Passibus haud a:quis graditur ; cur subdita nulli

Hactenus astronomo numerorum frama recuset :

Cur remeant nodi, curque auges progrediuntur.

Discimus 8: quantis refluum vaga Cynthia pontum

Viribus impellit, fessis dum fluctibus ulvam

Deserit, ac nautis suspectas nudat arenas ;

Alternis vicibus suprema ad littora pulsans.

Qua: toties animos veterum torsere sophorum.

Quaeque scho|as frustra raueo eertamine vexant,

Obvia conspicimus, nubem pellente mathesi.

Jam dubios nulIa caligine praegravat error,

Queis superum penetrare domos atque ardua c_eli

Scandere sublimis genii concessit acumen.

Surgite morta]es, terrenas mittite curas ;

Atque hint caeligenae vires dignoscite mentis,

A pecudum vita longe lateque remotae.

Qui scriptis jussit tabulis compescere caedes,

Furta & aduheria, & perjurae crimina fraudis ;

Ouive vagis populis circundare moenibus urbes

Auctor erat ; Cererisve beavit munere genres ;

Vel qui curarum lenimen pressit ab uva;

Vel qui Niliaca monstravit arundine pictos

Consociare sonos, oculisque exponere voees ;

Humanam sortem minus extulit : utpote pauca

Respiciens miserae tantum solamina vitae.

Jam vero superis convivae admittimur, ahi

Jura poli tractare licet, jamque abdita caecre

Claustra patent terrae, rerumque immobilis ordo,

Et quae praeteriti latuerunt secula mundi.

Talia monstrantem mecum celebrate camrenis,

Vos 6 caelicolum gaudentes nectare vesci,

NEWTOZ,'_:Mclausi reserantem scrinia veri,

N_wro_cu_, Musis charum, cui pectore puro

Phcebus adest, totoque incessit numine mentem :

Nec fas est propius mortali attingere divos.